Με αφορμή τον Πέτρο Τατσόπουλο: Η πολιτική είναι σπορ… ανάδελφο!

στην Με Άποψη
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τη μαζική διαδικτυακή αλληλεγγύη στον Πέτρο Τατσόπουλο για την περιπέτεια της υγείας του. Ευχές, προσευχές, δημόσια επίδειξη φιλίας και αγάπης από χιλιάδες followers, ανώνυμους κι επώνυμους, γενικώς…

Πολλοί «φίλοι» του, μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να βρίζουν τον Δημήτρη Βίτσα του ΣΥΡΙΖΑ γιατί δήθεν δεν κατάλαβαν ότι το «τελειώνω» που είπε στον αέρα, πιάνοντας το χέρι του Τατσόπουλου που κατέρρεε, ήταν σήμα για να σταματήσει η εκπομπή αλλά νόμιζαν πως ήθελε… να ολοκληρώσει τη συριζέικη παρέμβαση του!

Διαβάζοντάς τα όλα αυτά στο διαδίκτυο, με αφορμή τον Πέτρο Τατσόπουλο, σκεφτόμουν πόσο επιλεκτική – και ενίοτε υποκριτική – είναι η επίδειξη αγάπης και φιλίας προς τα δημόσια και κυρίως προς τα πολιτικά πρόσωπα. Ο Τατσόπουλος κατέβηκε πριν από λίγους μήνες υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στο βόρειο τομέα της Αθήνας και δεν εξελέγη. Από τότε λίγοι – για να μην πω ελάχιστοι – «φίλοι» του ασχολούνταν μαζί του. Όποιοι τον γνώριζαν καλά μπορούσαν μάλιστα να διαβλέψουν μια μικρή (μπορεί και μεγάλη) απογοήτευση όχι τόσο για τη μη εκλογή, αλλά για τη συνέχεια…

Τώρα που δίνει μάχη για τη ζωή του όλοι θυμήθηκαν ότι τον αγαπάνε και το διαλαλούν για να το μάθει και να το θυμάται μόλις γίνει καλά. Αν δεν είχε καταρρεύσει στον τηλεοπτικό αέρα και δεν είχε γίνει πρώτο θέμα στα ΜΜΕ, θα περπατούσε σκυφτός, με το γνωστό ελαφρά ειρωνικό χαμόγελό του, που δεν ήξερες αν κρύβει μελαγχολία, περιπαικτική διάθεση ή και τα δυο μαζί και θα συνέχιζε να διαπιστώνει ότι η πολιτική είναι σπορ… ανάδελφο.

Δεν είναι, άλλωστε, ο μόνος που το διαπιστώνει. Οι περισσότεροι από αυτούς που κατέβηκαν στις εκλογές και δεν εξελέγησαν μετράνε τηλέφωνα και διαδικτυακές ευχές και τις βρίσκουν λιγότερες από πέρυσι. Αντιθέτως, οι εκλεγμένοι με το κυβερνών κόμμα δεν προλαβαίνουν να πουν «ευχαριστώ» σε όλους, οι δε υπουργοί, όσο ακόμη κρατάει «ο μήνας του μέλιτος» για την κυβέρνηση, ζουν αξέχαστες στιγμές… λαϊκής αποδοχής.

Περαστικά, λοιπόν, στον αγαπητό Πέτρο Τατσόπουλο και ευχές όταν με το καλό βγει από το νοσοκομείο να συνεχίσει περπατάει λίγο σκυφτός, με το ίδιο ελαφρά ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη, όταν θα τον σταματάνε και θα του σφίγγουν το χέρι. Όσο για όλους τους άλλους που δε θα αξιωθούν τις εκδηλώσεις δημόσιας αγάπης και φιλίας που αξιώθηκε ο Πέτρος λόγω της περιπέτειάς του, ας συνειδητοποιήσουν – αφορμής δοθείσης – ότι οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι, ανώνυμοι κι επώνυμοι, γενικώς…

Facebook Comments

Τελευταια από Με Άποψη

Go to Top